Blog #7 Het weeshuis

Woensdag 10 juli

Onze dag begon weer met een heerlijk ontbijt van Brândușă. Na te zijn volgestopt met worstjes en eieren gingen de mensen van het tegelen samen met haar naar de school om granieten afwerkranden weg te brengen. Ruud had deze bij een grafstenen houwer op de kop weten te tikken en Brândușă had ze daar 's ochtends vroeg opgehaald. Ondertussen ontdekte Bobbie dat je een deur gemakkelijk uit zijn scharnieren kunt lichten. Hem erin terug hangen was een ander verhaal :).

Rond 12 uur vertrokken we naar het weeshuis in Botoșani. Omdat Brândușă geen bus meer had kunnen regelen had ze bedacht met haar auto en busje te gaan. Dat werd een hele ervaring...

Met Marco en Teun in de achterbak en zeven man op vijf stoelen zat het busje propvol. De auto, een oude Ford Mondeo, had allerlei kuren. Brândușă gaf ons een paar liter water mee omdat hij koelvloeistof lekte en de handrem deed niks, maar na een paar keer afslaan waren we dan echt op weg.

IMG_20190710_124621jpg

De weg naar Botoșani was een lange rechte asfaltweg vol gaten, met aan weerszijden velden vol zonnebloemen. In de Mondeo volgende we Brândușă’s busje zo goed en zo kwaad als dat kon. Ze reed afwisselend veel te hard of te zacht en probeerde auto's en paardenkarren op allerlei onmogelijke punten in te halen, om er dan vervolgens vlak voor te blijven hangen. Later hoorden we dat ze constant aan het bellen en appen was geweest. Op een gegeven moment reden we bíj́na twee honden aan die vlak achter een heuveltje een dode soortgenoot stonden op te peuzelen, maar een bermbrand, twee dode dieren en het vage tramsysteem van Botoșani verder kwamen we uiteindelijk aan.

Eenmaal aangekomen ontmoetten we de gastvrije bewoners van het weeshuis die ons meteen thee met koekjes gaven. Vervolgens werden we meegesleurd om te voetballen en allerlei andere spelletjes te doen. Robin had fidget-spinners voor de kinderen meegenomen en iedereen had er snel nieuwe vrienden bij. Teun, die een echt vaderfiguur blijkt te zijn, ontmoette zijn nieuwe zoon Gabriël, die zich de rest van de middag aan hem vastklampte. Gabriël bezorgde ons ook bijna een aantal Roemeense ziekenhuisbezoeken, door met zijn ‘dikke BMW’ met Robin-aandrijving de weg onveilig te maken. Bovendien vond Bobbie zijn nieuwe vriendin, een zesjarig meisje. Jip kon genieten van een voetmassage van de enige echte, onschuldig lijkende, Piranha-hond.

IMG_20190710_142356jpg

Na een tijdje gingen we bowlen. Als je denkt dat elf man al veel is voor een busje, veertien man kan ook gemakkelijk. Niet wetende dat deze bestonden in dit deel van Roemenië, kwamen we in een enorme mall terecht. Roemenië moet voor de bezoeker rijk lijken. Op de bowlingbanen barstte de strijd los, met sterspelers: Tessa, Gabi, Daniël en Petrica. De enige echte winnaar? Tessa de Bruijn!

IMG_20190710_163818jpg

Hierna gingen we met z’n allen eten op bovenste verdieping van de mall. Ze hadden er allerlei kraampjes met verschillende gerechten en er was mooi uitzicht over de lelijke stad. Na onze buikjes rond gegeten te hebben brachten we de kinderen terug naar het weeshuis. Als je hierboven in de blog dacht dat veertien man in een busje héél veel was, vijftien man bleek, met geprop, ook te passen…

Een hobbelige reis verder bleek Bobbie niet de enige te zijn met sjans. Via een ‘Smooth move’ werd Simone meegelokt om Gabi’s medaille-collectie te bekijken. Na onze Fanta te hebben opgedronken namen we afscheid, waarbij de begeleiders een bedankbriefje kregen, dat speciaal in het Nederlands was geschreven! Toen bleek dat ook de ruitenwisservloeistof in de Mondeo op was en Lia een waterfles als ruitenwissersproeier gebruikt had om de gore ruit schoon te krijgen, konden we uiteindelijk écht vertrekken.

Het was een mooie dag!

La revedere,

Team Roemenië